این قدر در این قضیه‌ی کردان، حرف‌هایش و رفتار‌هایش اشکال هست که به راحتی می‌توان برای هر یک از جملاتی که در سه ماه گذشته از قول او در رسانه‌ها آمده انواع ایرادهای منطقی-اصولی-اخلاقی گرفت. امروز که اخبار استیضاح را دنبال می‌کردم اما از این‌ کوتاه نیامدن به هر قیمتی واقعا کم آوردم.

یعنی اصلا ممکن نیست کسی از سیاسیون ما بیاستد و بگوید که آره، اشتباه کردم، ببخشید؟ بعد هر چه فکر می‌کنم یادم نمی‌آید که کسی در هیچ موردی چنین کاری کرده باشد. هر رسوایی‌ای هم که یادم می‌آید (حالا این که منافع چه کسی ایجاب می‌کرده که رو شده به کنار) آخرش یا طرف انکار کرده، یا یواشکی گم و گور شده یا … این یکی هم این طوری ایستاده و پررو بازی در آورده  و آخرش هم زده به صحرای کربلا و از خانواده‌اش مایه گذاشته. از خدا مایه گذاشتن که دیگر این‌قدر عادی شده که اولین تاکتیک بوده و تاثیری هم ندارد.

به همسرم که می‌گفتم این‌ها را، گفت که اصلا از غیر سیاسیون چند بار دیده‌ای که کسی به خاطر اشتباهی که کرده و می‌داند که اشتباه بوده است عذرخواهی کند؟ مشکل از سیاست نیست، خانه از پای‌بست …

بعد یاد قضیه‌ی جو بایدن افتادم. همین که کاندید معاونت اوباماست. ظاهرا آقای بایدن در سال ۱۹۸۸ نامزد ریاست جمهوری آمریکا بوده. اساسا هم خانواده‌اش از طبقه‌ی کارگر بوده‌اند و خیلی تلاش کرده تا دانشگاه رفته و حقوق خوانده و نماینده‌ی سنا شده و … خلاصه قسمتی از سخنرانی انتخاباتی‌ای که هر جا می‌رفته تکرار می‌کرده این بوده (من امسال که برای اولین بار بود که اخبار انتخابات آمریکا را درست و حسابی دنبال می‌کردم از شدیدا تکراری بودن سخنرانی‌ها تعجب کردم … البته شاید همه جا همین‌ طور است تا حدی مثل احمدی‌نژاد که همه جا گفته: یه ورزشگاه برای آقا پسرای گل … یه ورزشگاه برای دخترخانمای …‌): «چرا باید جو بایدن اولین بایدنی باشد که به دانشگاه رفته‌است؟ چرا همسرم، جیل، باید اولین کسی باشد که از خانواده‌شان به دانشگاه رفته‌است؟». این جمله اقتباسی بوده از سخنرانی یک سیایت‌مدار معروف انگلیسی که رییس حزب کارگر بوده. بایدن هر بار که سخنرانی را تکرار می‌کرده به این اقتباسش اشاره می‌کرده، اما یک بار از بخت بد در یکی از مناظره‌ها ظاهرا فراموش می‌کند. سریعا مطبوعات پی‌گیری می‌کنند و بایدن متهم به سرقت ادبی (plagiarism) می‌شود. او فوری عذرخواهی می‌کند که بابا من که همیشه  رجوع داده‌ام و یک بار اشتباه کرده‌ام. فایده ندارد. کار بالا می‌گیرد و بایدن نهایتا مجبور می‌شود از نامزدی انتخابات کناره‌گیری کند. اگر ذره‌ای در قبول اشتباهش کوتاهی می‌کرد که قطعا به زباله دان تاریخ پیوسته بود، اما چون طبق اصول اخلاقی رفتار کرد توانست از خودش اعاده‌ی حیثیت کند. بعدا بایدن گفته بوده که تقصیر هیچ کس نبودو فقط تقصیر خودم بود، کافی بود می‌گفتم مثل فلانی.

حالا خودتان مقایسه‌ کنید با ماجرای ما …

 

پی‌نوشت ۱: حالا نه این‌که سیاست آمریکا خیلی شفاف و تمیز باشد، اما لااقل ظاهر را حفظ می‌کنند. همین بایدن وقتی که در مناظره مقابل سارا پیلین داشتم تشویقش می‌کردم گفت که من گفته بودم که نباید بگذاریم در فلسطین انتخابات برگزار شود چون حماس رای می‌آورد … عراق هم همین‌طور. چنان عصبانی شدم از این دورویی و روحیه‌ی استعماری که گفتم همه‌تان مثل هم‌اید و نتوانستم بقیه مناظره را در پوسته‌ی احمقانه‌ای که برای سرگرم کردن خودم ساخته بودم نگاه کنم.

 

پی‌نوشت ۲: دقت کردید که احمدی‌نژاد صاف صاف جلوی خبرنگارها ایستاده و گفته من که نگفتم مدرک کاغذ‌پاره است، منظورم مدرک جعلی/افتخاری(!) بوده … اصلا وقتی که این حرف‌ را زده بوده هنوز زیر بار تقلبی بودن مدرک نرفته بودند.